สวัสดีค่ะ พี่ๆและเพื่อนๆที่แวะเวียนเข้ามาชมบล๊อคของหนูมิน ขึ้นรูปน้ำตาเทียนนี่ให้เข้ากับบรรยากาศซะหน่อยค่ะ วันนี้มินจะพาเพื่อนๆพี่ๆ ไปชมพิพิธภัณฑ์เคลื่อนที่แห่งแรก และแห่งเดียวสำหรับคนอกหัก(Broken Heart Museum) ที่ตอนนี้ได้เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางกระแสการตอบรับอย่างดีจากชาวเมืองเบอร์ลิน

                             นิทรรศการแห่งนี้เป็นนิทรรศการเคลื่อนที่ที่บรรดาผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาชมนิทรรศการต่างมีความสุขมากเปรียบเสมือนที่บันทึกความทรงจำที่เคยงดงามเอาไว้  มีคู่รักหลายคู่ที่อ้อยอิ่งอยู่ในนิทรรศการ   มองดูสิ่งของต่างๆและหัวเราะกันในใจหวังว่าจะไม่ต้องเจอกับประสบการณ์แบบนี้ นอกจากนั้นก็ยังมีคนที่เพิ่งอกหักมาหมาดๆที่อยากจะบอกเล่าเรื่องราวให้คนอื่นได้รับรู้มาเข้าชมงานเป็นจำนวนมากเลยทีเดียว

                         พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปรียบเสมือนอนุสรณ์สถานระลึกความทรงจำชอกช้ำจากความสัมพันธ์ชั่วคราวไปจนถึงการหย่าร้างอันเจ็บปวด ผู้คนได้ช่วยกันบริจาคสิ่งของที่เป็นที่ระลึกของความสัมพันธ์ขมขื่นในอดีต ชาวเมืองเบอร์ลินได้บริจาคสิ่งของกว่า 30 ชิ้น ในจำนวนนี้รวมถึงชุดแต่งงาน ขวานที่ใช้จามเฟอร์นิเจอร์ของคนรักเก่าจอมเข้าชู้ กุญแจมือ ขาเทียมและอื่นๆ ที่ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าของไม่ต้องการจะเก็บไว้อีกต่อไปแล้ว

                         แนวคิดนี้เป็นของสาวน้อยที่มีประสบการณ์หย่าร้างกับสามีของเธอที่มีชื่อว่าโอลิงก้าวิสติกาค่ะ เธอบอกผู้ชมว่านิทรรศการนี้เป็นการทำลายความทรงจำที่เจ็บปวด เป็นเสมือนการบำบัดทางจิตใจให้กลับมาดีเหมือนเดิม  นอกจากนี้เธอก็ยังขอให้ผู้ที่มาบริจาคสิ่งของเขียนคำอธิบายสั้นๆถึงที่มาที่ไปและความหมายของของสิ่งของที่นำมาบริจาค รวมไปถึงระยะเวลาของความสัมพันธ์  เป็นความคิดง่ายๆ แต่ได้ใจเลยใช่ไหมละคะ  เพราะว่าใครๆต่างก็เคยมีประสบการณ์นี้มาแล้วทั้งนั้น เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ไม่ใช่การเสแสร้ง

                        พิพิธภัณฑ์นี้จึงกลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนสามารถบอกเรื่องราวของตัวเอง ถึงของหลายอย่างจะดูธรรมดา แต่เรื่องราวภายในกลับซุกซ่อนไปด้วยความไม่ธรรมดา นี่ล่ะค่ะเป็นสิ่งที่ทำให้นิทรรศการเหล่านี้กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาจริงๆ 

                        หลังจากพิพิธภัณฑ์นี้จบการแสดงที่เบอร์ลิน ก็จะเคลื่อนที่ไปแสดงที่เบลเกรด สคอปจี สต็อกโฮล์ม และอาจรวมไปถึงโตเกียว นิวยอร์ก และเซาเปาโลด้วย แต่ว่าเมื่อไหร่น๊า พิพิธภัณฑ์นี้จะมาที่เมืองไทยซักที  พอถึงวันนั้น มินว่าเจ้าของนิทรรศการคงได้ของบริจาคไปเต็มคันรถแน่ๆเลย

                        มินว่าเป็นไอเดียที่ดีเหมือนกันนะคะ เพราะการที่เราเก็บความทรงจำที่เจ็บปวดเอาไว้กับตัว ก็คงมีแต่จะทำร้ายตัวเอง สู้ทิ้งความทรงจำเหล่านั้นเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ ให้สิ่งเหล่านี้เป็นอุทาหรณ์สำหรับคู่สามีภรรยาคู่อื่นๆ นั่นก็น่าจะดีกว่านะคะ  เพื่อนๆพี่ๆ มีความเห็นกันยังไงบ้างเจ้าคะ